Yaklaşık dört yıl oldu onu tanıyalı. korkularım vardı en başta benim boyumu aşan,içimi sıkan… Ve yaralarım vardı ince ince kanayan kimsenin görmediği.. Güvenmiyordum hayatımda kimseye ve ona da güvenemedim.. aylarca hatta yıllarca uğraştı beni iyileştirmek için..
o hayatında kötülük bilmeyen, görmeyen, hep korunaklı yaşamış, yara almamış, sapasağlam bir karaktere ve yüreğe sahipti.. Aslında çok daha uzun zaman önce tanımıştım onu, ilk gördüğümde daha 15li yaşlarımdaydım. gözlerinin karası içime işlemişti ta o zamandan, umutsuzdum ama sadece bir hayal olabilirdi benim için.. her bayram öncesi acaba gelirler mi diye heyecanlanıp içim kıpır kıpır ederdi.. ve o zaman bile kaçardım ondan aşık olmamak için..
sonra mucize oldu o da beni sevdi.. ilk konuştuğumuzda inanamamıştım onun olduğuna. o bir hayaldi benim için nasıl gerçek olabilirdi ki.. Ona o kadar çabuk alıştım ki sanırsın yıllardır tanıyorum içimde..çok sevdim onu sanki yıllardır içimde sakladığım bütün sevme hissi onu bekliyormuş gibi.. ilk yüzüme dokunduğunda elleri bütün bedenimin baştan aşağı titremesine engel olamayışım bu yüzdendi belki de..
bu kadar büyük aşkın imtihanı da ağır olacaktı elbette ve oldu da. Hayatımda babamdan sonra en çok kaybetmekten korktuğum adam oldu ve o adam beni öyle bir bıraktı ki içimdeki sevme hissini parça parça ederek yandım, piştim,duruldum,korktum ve en kötü anımda onun için dua edecek kadar onu sevmeye devam ettim. nasıl oldu bende bilmiyorum ama oldu işte…
şimdi o adam benim eşim ve arkamdaki koltukta uyuyor.. hala içim titriyor gözlerine bakınca, korkuyorum hala kaybetmekten.. Ve O; benim kocaman yürekli aşkım beni benden iyi bilen, yolum, yoldaşım,ömrüm,sevdiğim,mutluluğum, huzurum, herşeyim..
gökyüzü gibi mavim, ormanlar gibi yeşilim, su gibi vazgeçilmezim,melekler gibi temizim, dünyamı aydınlatan güneşim, yüzün hiç solmasın. kalbindeki yerim hep aynı kalsın diye dua ettiğim, iyi ki benimlesin. SENİ ÇOK SEVİYORUM