Kirginliklarim

Benim güzel yürekli eşim bana doğum günümde bir günlük hediye etti… En baştaki sayfasına da bir kaç güzel söz yazmıştı… Bu defterin içinde hep güzel anılar biriktirmemi çok istiyormuş… Beni hep mutlu etmek istiyormus…

Maalesef kı benim eşimin kalbi gibi temiz değil herkesi kalbi.. Can yakmaktan korkmayanlar var. Kul hakkı yemekten cekinmeyenler var. Ve elbette böyle insanlar herkesin hayatında var..

Eski yaralarımı kanattılar son zamanlarda benim kapandı sandığım yaralarımı… Üstüne kocaman kocaman iyi anılar biriktirmeye çalıştığım yaralarıma ulaştılar bütün iyi anıları yikmaktan cekinmeden.. Öyle bir kanadı ki içim çekip gitmek istedim. Herkesi herşeyi bırakıp sadece evladımı alıp gitmek istedim.

Hem bütün yaralarimin sebebi, hemde iyileştirenim’ i, benim güzel kalpli eşimi bile arada kalmaktan kurtarmak için çekip gitmek istedim.

Zor şeyler yaşadım. Öyle çok kırıldım kı parcalarımı toplamam yıllarımı aldı. Oysa kimse bilmezmis karşısındakini herkes kırgınlıklarını döktü önüme. Yine sustum içimden haykırmak gelirken.. bende kırıldım hala bulamadığım parçalarım var demek isterdim, bir kişi değil elbirliğiyle neşemi aldınız benim elimden, gençliğimi, heveslerimi, sevgimi, herşeyimi yarım yasattiniz bana demek istedim…

Sustuklarim büyüdü yine içimde, her zamanki gibi yazmaya sığındım… Beni bilmez ya kimse ben hep daha fazla kirilmamak için sustum….

 

Evlat kokusu

Sevdiginin kokusuyla uyumak guzel olabilir ama evlat kokusu duyarak uyumak paha biçilemez… Ben hep bir erkek evladım olsun isterdim. Tek kızdım ben 3 tane abiden sonra doğan… Onlar daha sansliymis gibi hissederdim hep.. En azından birbirleriyle konusabiliyorlardi… Bense hep tek başıma kimseyle konuşamayan ,dertlesemeyen biri oldum.. annemle zaten kuşak farkımız öyle fazlaydı ki nerdeyse iş dışında bana bir genç kızın ne yapması yada yapmaması gerektiğini yada başıma birsey geldiğinde nasıl tepki vermem gerektiğini hiç öğretmedi.. eee bunu öğretecek bir abla da olmayınca ben hep kendim öğrenmek zorunda kaldım.. Sonra büyük yengem girdi ailemize O’ nu abla gibi sevdim.. Allah’tan da çok iyi bir insan çıktı da ondan çok şey öğrendim… Hakkını nasıl öderim bilmiyorum… Sonuç olarak pek mutlu olmayan ve hatta yalnız büyümek zorunda olduğu için de biraz mutsuz bir kız çocuğuydum ben… O yüzdendir belki de erkek evlat istemem… Çok şükür ki Rabbim nasip etti… Şimdi ona her bakışımda içim titrerken, büyümesini seyrederken herşeyi doğru yapmaya, doğru davranmaya çalışıyorum ve inşallah oğlumun bir kızkardeşi olursa onunla sohbet edebilecek kadar yakın olsunlar istiyorum… Hayırlı geceler