Dön Dolaş Yine Başa Sar

Uzun bir yola çıkmak istiyor gönlüm. Sorgusuz sualsiz anlamsız yazılar yazmak istiyorum. Mantıksız davranmak, hata yapmak, kavga etmek, bangır bangır müzik dinlemek, toprağa basmak istiyorum… insan görmek istemiyorum bir süre.Kendim olmak istiyorum ama bilmiyorum ki ben kimim???

Otuzuma bir kala İstanbul’un bir semtinde milyonlarca insan arasında, kocaman binalardan birinde yaşıyorum.  Apartmanda kavga sesleri duyunca kapımı daha sıkı kapatıyorum. Kapıma yabancı biri gelince açmıyorum.Komşumun sıkıntısından haberim yok. Olsa da yapmam birşey çünkü iyilik yapmak  hata yapmakla eşdeğer bu şehirde…

Çocuğum toprak görmediği gibi evde tepinmesi yasak, Sokağa çıkamaz çıksa bile elimi bırakamaz. yılda üç gün gittiğimiz köyde ve beş gün gittiğimiz tatilde toprağa basabilir, temiz hava alabilir, istediği gibi bağırabilir. Böyle yazınca ne kadar da esir hayatı gibi değil mi?

3 yaşına gelince benim karar verdiğim bir kreşe gidecek. 5 yaşında binlerce çocukla aynı okulda yüzlerce öğrenciyle aynı sınıfta okumaya başlayacak. Kimseyi tanımayacak. benim karar verdiğim ailesini tanıdığım 4 yada 5 tane arkadaşı olacak. HAYAL KURMAK İÇİN BAKACAĞI BİR GÖKYÜZÜ OLMAYACAK. Kafasını kaldırınca yüksek binalar dışında birşey görmeyecek..

Mutfağa girip kek börek yapmak geçirmiyor artık sıkıntılarımı. dağlar kadar sorumluluk yükledi bu hayat bize. Eşimle iyi geçinmeli, Çocuğumu en sağlıklı ben beslemeliyim, Evimi temiz tutmalı misafirlerime en az iki çeşit yemek hazırlamalıyım. Bazılarına göre memur olmalı kendimi kurtarmalıyım. Bazılarına göre oturup evde çocuğuma bakmalıyım.  Benim ne düşündüğümün pek bir anlamı yok. Çünkü önce annelik gelir, sonra eş ve en son benim fikirlerim.

Burada yaşamak istemiyorum ben. Sevmiyorum ne bu şehri, ne bu şehrin insanlarının duygusuzluğunu, koca koca binaları, hiç boş kalmayan yolları, hiç boşalmayan sokakları sevmiyorum… H,iç dinlenemeyen kafamın içindekileri sevmiyorum.  Bu kadar standart bu kadar sıradan bu kadar hayalsiz yaşamayı sevemedim… hiçbirşeyim yokken hayallerim vardı. şimdi herşeyim var ama hayallerim yok.. Sanırım büyüdüm Hatta sanırım yaşlandım.